Σχέσεις και επικοινωνία.. Αυτή η μάστιγα!

Ένα από τα πιο φλέγοντα θέματα, τόσο στην Ψυχολογία όσο και στην καθημερινή ζωή, είναι οι σχέσεις. 

Οι σχέσεις είναι πανανθρώπινο χαρακτηριστικό, ένα από τα πιο πυρηνικά μας γνωρίσματα, αλλά δεν είναι τόσο «εύκολες». Ή, μήπως, αυτές καθ’ αυτές είναι τελικά εύκολες και όλες οι σκέψεις μας έρχονται και τις αναγκάζουν να παίρνουν μια διαφορετική μορφή; 

Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό. Πόσο εύκολο ήταν όταν ήμασταν παιδιά να κάνουμε σχέσεις; Πολύ. Γιατί; Γιατί δεν είχε εγκατασταθεί μέσα μας ακόμα ο φόβος· οποίος κι αν είναι αυτός, είτε τον ονομάζουμε φόβο απόρριψης, φόβο κριτικής ή δεν ξέρω τι άλλο. 
Εντάξει, όμως, δεν φταίμε εμείς.. 

Δεν είμαστε παιδιά, πλέον. 
Ή, μήπως, σε κάποια πράγματα παραμένουμε παιδιά; 

Για σκέψου! 

Πόσες φορές ενθουσιάζεσαι με κάτι μικρό; Όπως ένα φαγητό ή μια όμορφη μυρωδιά; 
«Πω πω! Τι υπέροχα μυρίζει αυτό!»

Πόσες φορές αγαπάς τόσο πολύ κάποιον που απλώς δεν ξέρεις πώς να του το πεις; 

Πόσες φορές βαριέσαι πολύ να κάνεις πράγματα;

Πόσες φορές θυμώνεις και δρας όπως ακριβώς έκανες μικρός/η; 

Φυσικά και τα κάνουμε όλα αυτά. Γιατί μπορεί να μην είμαστε παιδιά, αλλά είμαστε και το παιδί που ήμασταν κάποτε. 

Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως έχουμε ένα ακατέργαστο συναίσθημα μέσα μας, σκέψεις στο κεφάλι μας που επηρεάζουν τον τρόπο που σχετιζόμαστε. Σκέψεις που μπορεί να μας δεσμεύουν σε πολύ συγκεκριμένους τρόπους δράσης. 

Έλα, ξέρω, βαρέθηκες, αλλά διάβασε ακόμα λίγο, μπορεί να πάρεις κάτι που δεν περίμενες. 

Νομίζω πως αυτή η σκέψη είναι που κάνει πολλές σχέσεις να «υποφέρουν»

«Ο άλλος πρέπει να ξέρει τι χρειάζομαι, αν του το ζητήσω εγώ, τι νόημα έχει!;» 

Αχ, φίλε μου. Ξέρεις πόσα πράγματα δεν πήραμε ποτέ επειδή απλώς… δεν τα ζητήσαμε; 

Οι άνθρωποι διαφέρουμε αρκετά μεταξύ μας, κάτι που μπορεί εγώ να θεωρώ αγάπη εσύ μπορεί να το θεωρήσεις πίεση, κάτι που εγώ έχω ανάγκη να ακούσω από εσένα, μπορεί εσύ να σκεφτείς πως «αν της το πω, μήπως θα αλλάξει η σχέση μας;» κ.ο.κ. Οι «επιτυχημένες» (αλήθεια, τι εννοώ;) σχέσεις δεν αποτελούνται από ανθρώπους που ξέρουν τι θέλει ο άλλος, αλλά από ανθρώπους που έχουν μάθει να επικοινωνούν τι χρειάζονται και ανθρώπους που έχουν μάθει να ακούν τι χρειάζεται ο άλλος. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν «νόημα», δε σημαίνει πως αυτή η σχέση είναι «φτιαχτή», σημαίνει πως είναι μια σχέση από ανθρώπους που πραγματικά ακούν (τον εαυτό τους και τον άλλον)

Θα σου δώσω ένα παράδειγμα:

Αν ο Βασίλης θεωρεί πως αν πει «Σ’ αγαπώ» στη κοπέλα του, αυτό αυτόματα θα τους παντρέψει, τότε είναι πολύ πιθανό να μη το πει, ακόμα κι αν το νιώθει, επειδή δεν θέλει να παντρευτεί. Αν ο Βασίλης είναι σε σχέση με την Μαρία, και η Μαρία θεωρεί πως αν δεν ακούσει τη λέξη «Σ’αγαπώ» αυτό σημαίνει πως ο άλλος δεν το νιώθει, ο τότε είναι πολύ πιθανό η Μαρία να νιώθει πως ο Βασίλης δεν την αγαπά. Σταδιακά, η Μαρία μπορεί να απομονωθεί, να αναζητήσει με άλλους τρόπους το «Σ’αγαπώ» (π.χ. με καβγάδες), ή να χωρίσει. Η Μαρία δε ξέρει γιατί ο Βασίλης δεν λέει «Σ’αγαπώ», η Μαρία μπορεί να κάνει μόνο υποθέσεις. 
Τι μπορεί να κάνει ο Βασίλης ή η Μαρία; 
 Ο Βασίλης μπορεί να εξηγήσει στη Μαρία τον λόγο που δεν της λέει «Σ’αγαπώ», η Μαρία μπορεί να εξηγήσει στο Βασίλη γιατί έχει συνδέσει τη λέξη «Σ’ αγαπώ» με την έννοια της πραγματικής αγάπης. Ο ένας πρέπει να καταλάβει τον άλλον, να αναζητήσουν μαζί μια εναλλακτική λύση και να συμφωνήσουν να κατονομάζουν τις ανάγκες τους. 

ΥΓ. Μπορεί, επίσης, να καταλάβουν πως αυτό που ζητούν από τον άλλον και ο άλλος δεν το δίνει είναι πολύ σημαντικό για αυτούς και να αποχωρήσουν! 

Στο ίδιο πλαίσιο, κινείται και το ζήτημα των ορίων. Αν δεν πούμε στον άλλον τι μας ενοχλεί, δεν θα μπορεί να το ξέρει ποτέ με σιγουριά. Και εμείς θα συσσωρεύουμε πόνο και θυμό, θα απογοητευόμαστε και μια φορά θα κάνουμε ένα τόσο μεγάλο μπαμ που θα αφήσει τον άλλο να αναρωτιέται τι το τόσο τραγικό έκανε. Μπορεί, π.χ., να αγκάλιαζε κάθε φορά πολύ δυνατά, εμείς να μη το έχουμε πει ποτέ, και αυτός να νομίζει ότι μας αρέσει και μια μέρα, από τη πίεση, ξεσπάμε με φωνές λέγοντας «Θα με πνίξεις πια!». Μα από πού προήλθε αυτό; Προήλθε από όλες τις στιγμές που ποτέ δεν μίλησα. 

Άρα, ηθικό δίδαγμα:

Πες αυτό που θέλεις. Πες αυτό που σε ενοχλεί.

Θυμήσου πως ό,τι πιστεύεις για τον άλλον είναι μόνο υποθέσεις (εκτός κι αν στο έχει πει ρητά).

Άκου αυτό που θέλει ο άλλος, ρώτα τι χρειάζεται ο άλλος, τι του αρέσει. 

Να μένεις πάντα ανοιχτός. Η σχέση είναι μία ζωντανή διεργασία, ας μην της γυρνάμε τη πλάτη ούτε να την αφήνουμε στον «αυτόματο πιλότο»… 

Αν τώρα απελπίζεσαι, είναι οκευ. Δεν χρειάζεται να πας στη κάθε σχέση σου και να ρωτήσεις «Ε, τι χρειάζεσαι; Διάβασα ένα άρθρο που έλεγε πρέπει να ρωτάμε.».  

Κράτα αυτές τις σκέψεις για εσένα, αναρωτήσου τι μπορεί να χρειάζονται οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου, τι χρειάζεσαι εσύ από εκείνους, αν τους το έχεις κάνει ξεκάθαρο, αν μπορούν να σου το δώσουν.

Και μη σε κρίνεις.. Κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Και αυτό είναι παραπάνω από αρκετό.